Zamanı artık kim takip ediyor?

Belki de aylardan sonra ilk defa nefes aldığımı fark ediyorum. Garip bi his. Ne değişti? Bilmem. Belki de hiçbir şey ya da her şey.

Artık tümden abartısız, daha sakin. Mücadeleleri anlatmıyor, zaferleri göstermiyor, kırıklarını vitrine koymuyor. Ne istediğini bilmesi tehlikeli bi huzur yaratıyor bir de.

Belki daha yavaş, belki daha dikkatli, belki de daha cok kendi ritminde. Zamanın nereye ittiğini anlamlandırmaya çalışmıyor. Gerekliyse duruyor. Gerekliyse dönüp bakıyor.

Aşırı sakin bir boşluk var önümde. Karanlık değil aydınlık da değil. Sadece ucu açık bir ihtimal. Davetkar değil ama uzak da değil. İçimden fısıldıyor: “An idea is like a virus, resilient, highly contagious.” // Inception

Bir adım… ve her şey tetikleniyor, her ihtimal hayat buluyor diyor ya filmde. Gibi gibiii

Belki de aylardan sonra ilk defa nefes aldığımı fark etmem bundan.

Bir de aydınlandığım o ağustos günü. Kafamda canlanan senaryonun filme dönüşüp beni sarsacağını asla tahmin edemeyişim. Bazı şeylere dejavu demek hafif kalıyor. İnsanın aklı kendine oyun oynar mı? Sarsmak için oynarmış, bunu farkedişim.

Tam bitti dediğiniz zaman hiçbir şeyin bitmediğini izlemek, daha şaşırtıcı olanı da buna hazır değilken, umutsuzken yakalanmak.

Ama zamanı takip etmediginiz sürece her şey mümkün.

Kaybetmek yok hayatta. İnsan ya başarır ya öğrenir. Biliyorum kii ben kazanmadan bu hikaye bitmez…

Yani.. Bence ♥️